Z badań zaprezentowanych przez Fundację “Dajemy Dzieciom Siłę” wynika, że 41 procent dzieci doświadcza przemocy ze strony bliskich dorosłych, a 57 procent – ze strony rówieśników. “Przemoc rówieśnicza jest najbardziej rozpowszechnioną kategorią wiktymizacji, jakiej doznają dzieci i nastolatki”. „Szczególnie drastyczne przypadki przemocy wobec dzieci są rejestrowane w statystykach policyjnych jako przestępstwa z art. 207 Kodeksu karnego”, tj znęcanie się. Najczęstsze formy znęcania się w szkole to: plotki, negatywne nastawienie do klasy, izolacja, upokorzenie, obelgi lub wyśmiewanie. To także zastawianie czy utrudnianie przejścia, zabieranie przedmiotów należących do ofiary, poszturchiwanie, popychanie, szarpanie, bicie. Tej formie zawsze towarzyszy przemoc psychiczna w postaci poniżania poprzez doznawanie takich cierpień. To także przemoc seksualna ujawniająca się poprzez zachowania seksualne, polegające na dotykaniu miejsc intymnych, ośmieszające, upokarzające komentarze dotyczące zewnętrznych cech płciowych, ocieranie się, klepanie w pośladki, pokazywanie charakterystycznych gestów, zmuszanie do dotykania lub kontaktu seksualnego. Zjawisko bullyingu odnosi się do wszelkich form przemocy, począwszy od przemocy werbalnej – stosunkowo powszechnie stosowanej wobec dziewcząt, po niszczenie rzeczy dzieci, a nawet bicie, na które statystycznie częściej narażeni są chłopcy. Z badania Naukowej i Akademickiej Sieci Komputerowej – Państwowego Instytutu Badawczego, „Nastolatki 3.0 2021 r” wynika, że co piąty uczeń doświadczył przemocy w internecie w różnej formie: Z badania wynika ponadto, że rodzice w dużym stopniu nie wiedzą, co ich dziecko robi w sieci- aż 74,7 % rodziców stwierdziło, że ich dziecko nie miało kontaktu z przemocą w internecie. Ktoś pisze o Tobie pełne złośliwości i kłamstwa wiadomości? Komentuje na portalach społecznościowych Twój ubiór, zachowanie, wyśmiewa Twój sposób poruszania się czy przerabia twoje zdjęcia w celach prześmiewczych? Zamieszcza w internecie nieprawdziwe informacje na Twój temat, umieszcza Twoje prywatne zdjęcia, które, e nigdy nie powinny wyjść na jaw? To zjawisko także jest przemocą- cyberprzemocą. Nękanie cyfrowe może pozostać niezauważone przez osoby znajdujące się w pobliżu ofiary, ponieważ ta forma przemocy nie ma oczywistych oznak takich jak siniaki lub inne obrażenia fizyczne, zostawia jednak w duszy równie głębokie rany, często znacznie trudniejsze do zagojenia niż przemoc fizyczna. Dlaczego dzieci nękają inne? Agresywne zachowania rówieśnicze są spowodowane zarówno czynnikami indywiduanymi- osobowościowymi, jak i uwarunkowaniami społecznymi- czyli z jakiego domu sprawca pochodzi czy w jakim towarzystwie przebywa, jakie role społeczne opanował. Częstym powodem jest po prostu brak asertywności i chęć dostosowania się do danej grupy, poczucia jej akceptacji. Zachowania agresora są związane z potrzebą zwrócenia na siebie uwagi rówieśników. Zdarza się, że sprawca nie chce, aby przemoc była widoczna w grupie, dlatego wymierza ją tylko w jedną osobę. Kolejnym, coraz częściej zauważanym powodem nękania są organizowane tzw. chellenge. Okres dojrzewania także ma tu niemałe znaczenie, z uwagi na burzę hormonów i nieumiejętność przystosowana się do nowych zachowań, trudnych emocji, kształtowania się orientacji seksualnej – niepewności wobec własnej tożsamości płciowej. Niekiedy negatywna postawa młodego człowieka wobec rówieśników związana jest z zaburzeniami rozwojowymi. Skutki nękania dziecka Nękanie zawsze pozostawi po sobie jakiś ślad. Konsekwencje przemocy rówieśniczej zależą od długości jej trwania, rozległości, reakcji grupy rówieśników i dorosłych (pedagogów i rodziców), dla ofiary są one najtrudniejsze, jednak sprawcy i świadkowie także ponoszą jej skutki. Jako osoba doświadczająca nękania możesz mieć trudności w odnalezieniu się w grupie społecznej, nawiązywaniu relacji, budowaniu związków partnerskich. Upokorzenie, nieprzyjemne emocje powodują uruchomienie mechanizmów obronnych takich jak wycofanie się emocjonalnie- niedopuszczanie nieprzyjemnych emocji do siebie, niskie poczucie własnej wartości. Nadmierny stres, często o postaci chronicznej, może prowadzić od niepokoju po stany lękowe, a także stany depresyjne. Możesz stać się osobą agresywną, złą, nadąsaną, nerwową, która zareaguje nadaktywnie na próbę kontaktu. Możesz zaatakować pierwsza, żeby czasem nie zostać zaatakowanym. Z drugiej strony możesz starać się ukrywać emocje, aby nie dać komuś satysfakcji, przybrać tzw. maskę emocjonalną. Możesz także dokonywać aktów autoagresji albo uciekać w świat wirtualny, uznając, że to z Tobą jest coś nie tak, skoro stałaś się ofiarą przemocy, ofiarą nękania. Wszystkie te metody to metody radzenia sobie, nie tworzą Ciebie osoby „innej”, czy „nienormalnej”. To reakcja obronna organizmu. Najważniejszą rzeczą jest uświadomienie sobie, że to sprawcy postępują niewłaściwie, to ich działania nie są normalne, bo do normy nie należą. Zgłaszaj Obraźliwe komentarze czy wulgaryzmy należy zgłaszać do administratorów stron lub moderatorów forów dyskusyjnych. Mogą to zrobić zarówno rodzice, jak i osoby doświadczające przemocy. Wystarczy wypełnić formularz powiadomień, czy kliknąć ikonkę ”zgłoś komentarz” lub podobne. Do zgłoszenia możesz użyć także zakładki „Kontakt” danej witryny. Większość serwisów społecznościowych w swoich regulaminach ma zapisy dotyczące cyberprzemocy. Nie kasuj wiadomości, a przeciwnie- zapisuj całe wiadomości, a nie tylko sam tekst. Pełna wiadomość zawiera informacje o jej pochodzeniu, co jest bardzo ważne w przypadku złożenia zawiadomienia i ścigania sprawcy. Zrób zrzut ekranu, prześlij go osobie zaufanej, czy zapisz w dokumencie Word, czy też wydrukuj, zachowaj nagrania audio. Pamiętaj – przemoc jest jest karalna! Zarówno cyberprzemoc, nękanie, naruszenie nietykalności cielesnej, znieważenie, groźby karalne, propozycje seksualne, publikowanie nielegalnych treści, zmuszanie do określonego zachowania są karalne i powinny zostać zgłoszone na policję lub do prokuratury. W imieniu osoby niepełnoletniej zgłoszenia dokonują rodzice, lub opiekunowie prawni- z uwagi na wnioskowy tryb ścigania w pewnych kategoriach przestępstw.W celu porozmawiania na trudny dla Ciebie temat, jeśli nie wiesz, jaką podjąć decyzję, możesz także zadzwonić na niżej wymienione telefony czy dokonać zgłoszenia internetowo: Źródło: Raport Fundacji „Dajemy Dzieciom Siłę” Autor: Katarzyna Parcińska Twoje dziecko potrzebuje pomocy? Zgłoś się do nas!
