Czytelnia

Kiedy wchodzimy w nowy, poważny związek, często mamy wrażenie, że wszystko wokół jest doskonałe, a z osobą, obok której budzimy się rano, chcemy spędzać każdą chwilę. Z czasem zauroczenie i ekscytacja nieco przygasają, ustępując miejsca codziennej rutynie oraz zmaganiu się nie tylko ze wzlotami, ale też upadkami – to naturalny proces, zaś zadaniem partnerów jest pielęgnowanie uczucia mimo trudności. Niekiedy jednak problemy pojawiające się w związku zaczynają się piętrzyć, a my zastanawiamy się, czy ta relacja ma jeszcze przyszłość – w rozwiązaniu kłopotów może pomóc terapia dla par. Kiedy warto skorzystać z terapii dla par? Najczęściej na pomoc terapeuty decydują się pary, które nie mogą przezwyciężyć rosnących trudności w komunikacji. Brak zgodności w kluczowych dla wspólnego życia kwestiach, coraz częstsze konflikty, nieporozumienia – problemy tego rodzaju mają bardzo destrukcyjny wpływ na związek i niekiedy jedynie spojrzenie trzeciej strony może pomóc w odnalezieniu rozwiązania. Kłopoty komunikacyjne to jednak niejedyna przyczyna zgłaszania się na terapię dla par – wsparcie terapeuty bywa bardzo pomocne także w przypadku prób określenia kierunku, w którym zmierza związek, radzeniu sobie ze zdradą lub osiągnięciu porozumienia przed rozwodem. Osiągnięcie wzajemnego zrozumienia, czyli przebieg terapii Głównym celem terapii dla par jest wypracowanie wzajemnego porozumienia między partnerami, zrozumienie potrzeb drugiej osoby, ich akceptacja, a przede wszystkim przyjrzenie się własnym oczekiwaniom, emocjom oraz zachowaniom. Stosowane metody różnią się w zależności od konkretnej sytuacji, a także preferencji terapeuty, ale spotkania zazwyczaj mają formę naprzemiennego wyrażania swoich opinii, emocji i spojrzeń na rzeczywistość przez partnerów albo ich dialogu. Osoba prowadząca terapię dba zaś o to, by mieli oni przestrzeń do swobodnej wypowiedzi i nie przerywali sobie nawzajem lub interweniuje w kluczowych momentach, by przedstawić swoją “zewnętrzną” perspektywę. Codzienna praca nad komunikacją oraz samym sobą Rozwiązywanie konfliktów i praca nad komunikacją w związku nie kończy się wraz z opuszczeniem gabinetu terapeuty. Bardzo ważnym elementem terapii dla par pozostają zadania, którymi muszą zająć się partnerzy podczas wspólnego, codziennego życia. Są one dobierane indywidualnie, ale zawsze opierają się zarówno na odnajdywaniu w relacji pożądanych słów, gestów lub zachowań, jak i spojrzeniu w głąb siebie każdej z osób. Tylko wtedy – bez względu na to, czy terapia trwa przez kilka, czy kilkadziesiąt spotkań albo czy niezbędne jest tymczasowe rozdzielenie sesji na indywidualne i wspólne – możliwa jest poprawa relacji oraz wzajemne zrozumienie. Jeśli czujesz, że Tobie oraz Twojej ukochanej osobie potrzebna pomoc terapeuty w pracy nad związkiem i polepszeniu komunikacji, zapisz się na naszą terapię dla par w Warszawie. Zapraszamy do kontaktu.

Chociaż wydawać by się mogło, że depresja dotyka wyłącznie dorosłych, to nie jest to prawda. Coraz częściej zaburzenia depresyjne diagnozuje się również u niepełnoletnich. Jakie są przyczyny oraz objawy depresji u dzieci i młodzieży? W jaki sposób podjąć leczenie? Na te pytania rodzice często szukają odpowiedzi w internecie. Jednak nawet korzystając z rzetelnych źródeł, wszelkie informacje oraz ostateczną diagnozę zawsze należy skonsultować ze specjalistą, który dobierze odpowiednią formę leczenia. Objawy zaburzeń depresyjnych według Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10: obniżenie nastroju, ubytek energii, zmniejszenie aktywności, zmniejszenie odczuwania przyjemności, obniżenie zakresu zainteresowań, zmniejszenie koncentracji, częstsze męczenie się nawet po małej aktywności, zaburzenia snu i apetytu. Warto pamiętać, że nie w każdym przypadku pojawią się wszystkie powyższe objawy. Jeśli jednak dostrzeżesz u swojego dziecka część z nich, które będą utrzymywały się przez dłuższy czas, skontaktuj się ze specjalistą z zakresu psychiatrii dziecięcej. Jakie mogą być przyczyny depresji u dzieci i młodzieży? Zarówno u dorosłych, jak i u dzieci wyróżnia się trzy grupy czynników mających wpływ na zachorowanie na depresję. Zaliczamy do nich: Czynniki biologiczne – m.in. podatność genetyczna czy dodatkowe choroby, jak również nieprawidłowe działanie neuroprzekaźników hormonalnych. Czynniki psychologiczne – odporność na stres, umiejętność radzenia sobie ze stresem, a także przebieg odczuwania określonych emocji. Czynniki społeczne – dotyczą one relacji w domu, w szkole oraz kontaktów z rówieśnikami. Na wystąpienie zaburzeń depresyjnych u dzieci i młodzieży mogą więc mieć wpływ problemy w szkole, trudne relacje w środowisku rówieśniczym czy w domu, nieradzenie sobie ze stresującymi sytuacjami, a nawet uwarunkowania genetyczne. Leczenie depresji u dzieci i młodzieży Przede wszystkim wszelkie niepokojące objawy, jakie dostrzeżemy u swojego dziecka, należy w pierwszej kolejności skonsultować ze specjalistą, który dobierze odpowiednią metodę leczenia. Dużą skutecznością cechuje się terapia poznawczo-behawioralna – na jej skuteczność ogromny wpływ ma nastawienie dziecka do współpracy z psychologiem. Początkowo rodzic obecny jest podczas terapii, a następnie odbywają się spotkania specjalisty z dzieckiem bez obecności opiekuna. Istotna jest jednak współpraca terapeuty z rodzicem podczas całego procesu leczenia. Jeśli stan pacjenta tego wymaga, do terapii włączane są także odpowiednio dobrane środki farmakologiczne. Kompleksowe leczenie depresji u dzieci i młodzieży Dostrzegasz u swojego dziecka objawy zaburzeń depresyjnych? Szukasz sprawdzonego psychologa dziecięcego i młodzieżowego na terenie Warszawy? Zapraszamy do kontaktu!

Choć strach i lęk to emocje, które towarzyszą nam na co dzień w różnych sytuacjach, w pewnych przypadkach przyjmują one zbyt zintensyfikowaną formę. Długotrwale utrzymujące się uczucie lęku może wiązać się z rozwinięciem zaburzeń lękowych, na które podatne są zarówno dzieci, młodzież, jak i dorośli. W procesie stawiania diagnozy oraz leczenia danych schorzeń nieodzowna jest próba przyporządkowania konkretnych symptomów do wskazanych w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 (2008) jednostek chorobowych. Umożliwia to nazwanie niedającego się niekiedy zrozumieć lęku, potwierdzenie danych objawów, a także zapoznanie się ze skutecznymi metodami leczenia konkretnych zaburzeń. ICD-10 wyróżnia następujące zaburzenia lękowe: Zaburzenia lękowe w postaci fobii – pojawiający się w tej grupie lęk jest spowodowany wystąpieniem określonych, realnie niegroźnych, sytuacji. Ich przykładem są np. agorafobia (strach przed przebywaniem na otwartej przestrzeni), fobie społeczne (strach przed oceną innych), klaustrofobia (lęk przed przebywaniem w zamkniętych małych pomieszczeniach), a także wiele innych zaburzeń będących specyficznymi postaciami fobii. Zaburzenia lękowe z napadami lęku – cechują się występowaniem ataków paniki, które nie są zależne od konkretnych sytuacji, przez co bywają trudne do przewidzenia. Zaburzenia lękowe uogólnione – wiążą się z występowaniem nadmiernego niepokoju, który jest trudny do opanowania, a przy tym towarzyszy pacjentom przez większość czasu, niezależnie od danych sytuacji. Zaburzenia depresyjne i lękowe mieszane – ich cechą charakterystyczną jest wystąpienie zarówno objawów depresyjnych, jak i lękowych bez wyraźnego wskazania na jednoznaczną diagnozę depresji lub konkretnego zaburzenia lękowego. Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne – to stale pojawiające się natrętne myśli powodujące wyraźny dyskomfort oraz zachowania, które mają na celu redukcję lęku i cierpienia. Zaburzenia adaptacyjne – polegają na wystąpieniu dużego lęku oraz niepokoju w odpowiedzi na duże zmiany zachodzące w życiu. Lęk przed separacją w dzieciństwie – pojawia się jedynie w sytuacji separacji od osób znaczących. Warto pamiętać, że występowanie tego lęku jest rozwojowe, o ile jego intensywność i natężenie nie utrudnia funkcjonowania społecznego. Mutyzm wybiórczy – tym, co go charakteryzuje, jest emocjonalna wybiórczość polegająca na tym, że dziecko lub dorosły rozmawia w pewnych sytuacjach, natomiast w innych przestaje mówić. Z uwagi na wyjątkową złożoność, jaką wyróżniają się zaburzenia lękowe, warto zdawać sobie sprawę z rozmaitych objawów, które mogą zwiastować rozwój jednostek chorobowych. Są to chociażby symptomy poznawcze i emocjonalne (np. przewlekłe zmęczenie, stres, niepokój czy zmniejszenie umiejętności skupienia uwagi oraz koncentracji), somatyczne (np. bóle brzucha, głowy, mięśni lub hiperwentylacja), a także behawioralne w postaci nadmiernej ruchliwości bądź jej obniżenia się. Pragnąc oswoić swój lęk, warto udać się na wizytę do psychiatry lub psychologa, którzy pomogą w rozpoznaniu zaburzeń, proponując też konkretne metody leczenia. Zapraszamy do naszej poradni w Warszawie!

Idzie jesień, a z nią chandra. Krótkie dni, długie wieczory, deszcz, plucha i niska temperatura. To właśnie w tym okresie często opuszcza nas dobry humor. Dlatego producenci zwęszyli biznes i sprzedają różne produkty, mające “antydepresyjne” właściwości. Jak pokazują badania, część z nich naprawdę działa.