Kiedy po raz kolejny obiecałem sobie “to był ostatni raz” i po raz kolejny złamałem tę obietnicę godzinę później, wiedziałem, że straciłem kontrolę. Wtedy pojawiło się to paraliżujące pytanie: do kogo z tym pójść? Czy iść do zwykłego psychologa? A może od razu do psychiatry? Czy w ogóle istnieje lekarz od “tych spraw”, który nie będzie patrzył na mnie z góry?
Wielu z nas, zmagających się z kompulsywnymi zachowaniami seksualnymi (seksoholizmem), traci mnóstwo czasu na błądzenie między gabinetami. Ten tekst powstał po to, byś Ty nie musiał tracić cennego czasu. Oto co musisz wiedzieć o szukaniu pomocy.
Psycholog – czy to wystarczy?
Kiedy wpisałem w wyszukiwarkę “pomoc uzależnienie seks”, pierwszym pomysłem był psycholog. Czy to dobry kierunek? I tak, i nie.
Psycholog to zazwyczaj osoba od diagnozy i wsparcia. Kiedy poszedłem na pierwszą wizytę do psychologa ogólnego, pomógł mi w jednej, kluczowej rzeczy: nazwał problem. Pomógł mi odróżnić wysokie libido od mechanizmu ucieczkowego. Powiedział: “Seks stał się dla Pana sposobem na radzenie sobie ze stresem, to mechanizm uzależnieniowy”.
Jednak – i tu trzeba być szczerym – psycholog, który nie jest psychoterapeutą ani seksuologiem, często nie ma narzędzi, by to wyleczyć. Może Cię wysłuchać, dać wsparcie w kryzysie, ale rzadko poprowadzi głęboką terapię uzależnień.
Psychoterapeuta i Seksuolog – duet do zadań specjalnych
Jeśli chcesz realnej zmiany, szukasz kogoś więcej niż konsultanta. Szukasz psychoterapeuty, najlepiej ze specjalizacją w seksuologii (seksuolog kliniczny).
Dlaczego to takie ważne?
- Wiedza o mechanizmach: Seksuolog rozumie fizjologię i psychologię seksu. Wie, jak działa dopamina w mózgu osoby uzależnionej od pornografii czy przygodnego seksu.
- Brak tabu: Dla zwykłego terapeuty szczegółowe opisy Twoich zachowań mogą być (choć nie powinny) trudne. Dla seksuologa to chleb powszedni. Tam nie ma miejsca na wstyd.
Jak wygląda leczenie? To nie tylko rozmowa
Terapia uzależnienia od seksu to ciężka praca. W moim przypadku najlepiej sprawdziło się połączenie dwóch podejść, które często stosują specjaliści:
- Podejście Poznawczo-Behawioralne (CBT): Tutaj pracowaliśmy nad “tu i teraz”. Uczyłem się rozpoznawać wyzwalacze (np. “kłótnia z żoną” -> “chęć obejrzenia pornografii”). Tworzyliśmy konkretne plany awaryjne, co robić, gdy przychodzi “głód”.
- Podejście Psychodynamiczne: To było schodzenie w głąb. Szukaliśmy odpowiedzi na pytanie: dlaczego akurat seks? Przed czym uciekam? Często okazywało się, że pod spodem kryje się lęk przed bliskością, niska samoocena albo dawne traumy.
A co z grupami wsparcia? (SLAA)
Mój terapeuta zasugerował mi coś jeszcze – mityngi Anonimowych Uzależnionych od Seksu i Miłości (SLAA). To uzupełnienie terapii indywidualnej. Zobaczenie innych ludzi – prawników, budowlańców, ojców rodzin – którzy mają ten sam problem, działa niesamowicie lecząco na wstyd. Psycholog w gabinecie daje narzędzia, grupa daje poczucie przynależności.
Podsumowanie: Gdzie skierować pierwsze kroki?
Nie musisz diagnozować się sam. Oto prosta ścieżka:
- Krok pierwszy (Diagnoza): Jeśli nie jesteś pewien, czy to uzależnienie – umów się do psychologa-seksuologa na konsultację. On oceni skalę problemu.
- Krok drugi (Leczenie): Jeśli diagnoza się potwierdzi, szukaj psychoterapeuty uzależnień (najlepiej z doświadczeniem w seksoholizmie) lub psychoterapeuty-seksuologa.
- Krok trzeci (Wsparcie): Rozważ grupę wsparcia.
Pamiętaj, uzależnienie od seksu to nie wyrok ani moralna zgnilizna. To zaburzenie, które się leczy. Wymaga to odwagi, by stanąć w prawdzie, ale po drugiej stronie czeka spokój i relacje, które są prawdziwe, a nie tylko oparte na chwilowej uldze.
